Kunstwerk dat jullie samen voor vandaag hebben uitgezocht: Gustav Klimt, de kus, Wenen, 1908; Art Nouveau, symbolisme.
Op de rand van een afgrond -
de rand van een vulkaan
een klif van een weiland
een paradijs met bloemen.
De achtergrond: een donkere hemel met sterren
deel van de afgrond die ons omringt:
voor ons leven, na ons leven, een oneindige oceaan van tijd
onverschillig, onbewogen. Die heeft aan zichzelf genoeg.

Wij niet.
Wij bouwen een eiland in de tijd.
Wij houden elkaar vast.

De jongen heeft het haar van Roelant; het meisje dat van Loes.
Ze zijn ineen verstrengeld.
Zie, ze knielt. Het is als een gebed.
Ze zijn in - gebed.
Twee minnaars als twee tot een eenheid gevouwen handen,
vol overgave aan de enige kracht die de onverschilligheid de baas kan: Liefde.

Om het koppen heen: een gouden aura. Een zegen.
Een be-aming van hun statement.
.
Hij draagt een lappendeken; zij een bloemenjurk.
Lappendeken. Want wij zijn een verzameling van toevalligheden. Geen in-di-vi-du;
geen mensen uit één stuk. We zijn gelijmde scherven,
en hebben er een eenheid van geplakt. Allemaal verhalen samen die elkaar tegenspreken, soms met elkaar vloeken.
Zij draagt een jurk van bloemen - bruidssluier. Het is eveneens een lappendeken, maar anders. De bloemen zijn in bosjes, als zorgvuldig samengestelde bruids boeketten,
samengesteld uit het weideveld waar ze op knielen.

Hadden ze samen hetzelfde kleed gedragen
was de spanning verdwenen.

Een koppel op de rand van een vulkaan - kleurrijk, beschermd, beschermend, vol overgave.
there’s a place for us, somewhere a place for us
there’s a time for us - somewhere.
Ergens in de kosmos. Ergens is een eiland.
Je herinnert je dat dit duet uit de Westside Story ook gezongen wordt op de rand van een vulkaan. Hij sterft, zij houdt hem, als in een piëta, in haar armen;
zelfde houding als op het schilderij van Klimt, maar andersom.

Weet je - als je probeert alles door elkaar te doen, raak je verstopt. Net als bij je PC.
Zo zijn wij ook vaak: altijd in de weer, altijd in de war.
Als je alles tegelijk probeert te zeggen, raak je de kluts kwijt (en de anderen ook).

Vandaar, dat wij mensen rituelen geschapen hebben.
Vandaar: poëzie; vandaar kunst.
Vandaar dat we het vandaag zo doen.
Alles komt samen, al jullie verleden, jullie toekomst, jullie liefde,
samengebald - en daar komt het woord: symbool van -
in een kort en krachtig heilig ogenblik.
Alles samen. In een beeld, een woord, een gebaar.